مکتوبات مسعود تهماسبی
با تلاش توانستم بالاخره متنی در وبلاگ قرار دهم.
در این مدت از محبت همه ی دوستان تشکر کرده و برای همه ی آنها آرزوی سلامتی دارم.
با یک کار کوتاه دومرتبه مینویسم.اما میدانم که:
یک شاعر بی مخاطب باید که تنها بماند
از دیگران سهل باشد از خویش هم جا بماند
۳)
سنگ را از دست کودک گرفتم
دلش
شکست.
2)
تمام تنش
از عبور سالیان عقیم
تاول زده است
گرچه آغوش زخمی اش را
هرگز در حضور رود
عریان نکرد.
توضیح : برایم جالب است که بستر زاینده رود که شاید به گونه ای جابرانه
باید معاشقه ای با رود را انجام دهد و تحمل کند،سالهاست از نگاه ها مغفول مانده.
کمی هم به یاد او و نجابت معصومانه اش باشیم.
این متن را که نقدی است محتوایی از مجموعه ی خط نخورده ها ، مدت ها قبل در وبلاگ شخصی ام به نمایش گذاردم اما از آن جا که احساس نیاز به نمایش دوبا ره اش می کنم (چرا که برخی دوستان خواستار این اقدام شده اند) آن را برای بار دوم به پیشگاه مخاطبان علاقه مند عرضه می نمایم.به امید آنکه بتواند انتظارات را پاسخگو باشد.
طی مکان ببین و زمان در سلوک شعر کاین طفل یک شبه ره صد ساله می رود « حافظ »
شاعری به مثابه سلوک شاعری مثل صوفیگری است . [و با آن ] قرابتی دارد . از قبیل طلب . سلوک . حضور قلب . همت . مراقبه . تزکیه . تصفیه . وصل وفنای در آن (شعر). « نیما یوشیج »
1)
پاسبان ها
تمام شب را به سوت میکشند.
پاسبان ها
تمام شب را
به سوت
میییکشند
و در گوش ه ی
چهار راه
از روی خطوط عابر پیاده
زنی به دنبالشان
کشیده میشود.
